işkoliklik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
işkoliklik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Şubat 2013 Pazar

İşkolikliğe Övgü...

Uzayan çalışma saatleri, artan rekabet koşulları, esnek çalışma şekilleri, iş ve özel hayat arasındaki sınırların kalkması... Bir yandan da toplumda, çalışma hayatında çok çalışmanın sürekli övülmesi. Çok çalışmak güzel de, kendinizi çalışmaktan alıkoyamıyorsanız, dikkatli olun, çünkü işkolik olabilirsiniz!

İşkolikler çalışmayı durdurmakta zorlanıyor, iş dışındaki zamanlarını değerlendirmekte güçlük çekiyorlar. Bazen de kendi hayatlarından kaçınmak için daha çok çalışmaya yöneliyorlar. Çalıştıkları yerlerde çoğu zaman takdir toplasalar ve bu da daha da işkolik olmalarına neden olsa da uzun vadede ekip çalışmasını ve verimliliği baltalayabiliyorlar. İşkolikler evlerinde, sosyal hayatlarında pek çok sorun yaşayabiliyor, depresyon, stres, tükenmiş gibi sonuçlarla karşılaşabiliyorlar.

İşkolikliği bence günümüzde çok iyi yönetmek gerekiyor. Tabiri caizse, arada durup gülleri koklamayı unutmamamız gerekiyor...



20 Şubat 2012 Pazartesi

Pazartesi Sendromu

Bu karikatürü ilk gördüğümde çok gülmüştüm, anımsadıkça hala gülümserim. Ben pazartesi sendromu dediğimiz şeyin daha çok bir adapte olma sorunu olduğunu düşünenlerdenim. Yarıyıl tatilinden sonra okula başlamakta zorlanan ilkokul öğrencilerine benziyoruz biraz. “Rahata çabuk alışılır” der annem, sabah geç kalkmaya bile hemen alışıyor bünyelerimiz. Ama tabii bir de yorgunluğu atmaya yetemeyebiliyor bu kısa tatil kimi zaman. İşkolikler içinse “hafta sonu sendromu” denilen bir kavram var artık. Bu kişiler hafta içi işlerine tutunurken, hafta sonu ne yapacaklarını bilemiyorlar.
 
 
Yani nerden baksak, alıp veremedikleri var insan oğlu ve kızlarının bu hafta içi ve hafta sonu günlerinden..
Sendromsuz günler dileğimle...smiley