ödüllendirme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ödüllendirme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Ağustos 2016 Salı

Drive ve Düşündürdükleri...

Daniel Pink'in Drive'ını okuyalı bir ay gibi bir zaman geçti. Biraz demlensin düşüncelerim sonra detaylı yazarım derken üzerine ülkenin sarsıcı gündemi ve bunun getirdiği moralsizlik eklendi. Ancak oturabildim TuruncuİK'nın başına. Anlayacağınız, alt başlığı "Nasıl motive oluruz, nasıl motive ederiz" olan bir kitap hakkında yazmak için bile motive olmak öyle kolay olmadı ilk etapta.

Oysa ki Drive sürükleyiciliği ve sosyal araştırmalar içeren dolu dolu içeriği ile oldukça doyurucu bir kitaptı.

Yazar, Harlow ve Deci'nin bulmacaları ile başlıyor ve diyor ki:

Şöyle diyordu Deci: "Belli bir faaliyet için harici bir ödül olarak para kullanıldığında denekler, o faaliyet için duydukları içsel ilgiyi yitiriyorlar." Ödüller, tıpkı bir fincan kahvenin size birkaç saatlik çalışma enerjisi verişi gibi kısa süreli ilgi artışı sağlayabilir. Ama etkisi kısa sürede geçer ve daha da kötüsü kişinin projeyi devam ettirme konusundaki uzun erimli motivasyonunu da azaltabilir.

Buna göre dışsal ödüller ve motivasyon; içsel motivasyonu öldürüyor, performansı düşürüyor, kısa erimli düşünmeye yönelterek yaratıcılığı yok ediyor hatta gayri ahlaki davranışlara teşvik edebiliyor. Çünkü oyunu işe dönüştürüyor. Oysa iç motivasyon için işi oyuna dönüştürmek lazım!

İç motivasyonun ise üç unsuru var: Özerklik, ustalık ve amaç.

Daniel Pink sık sık Mihaly Csikszentmihalyi'nin akış kavramına da vurgu yapıyor, Okurken akış halinde yaptığım işleri düşündüm: Örneğin blog yazarken akış halinde hissedersem zamanın nasıl geçtiğini anlamam, bulunduğum ortamdan kendimi soyutlarım, etraftaki sesleri duymaz olur, tamamen yazıma ve düşüncelerime odaklanırım. Yazılarım benim için bebek işi olmaz, yeni araştırmalar, okumalar, incelemeler, gözlemler gerektirir, ama beni yıldıracak derecede strese de sokmaz. Kıvamında bir meydan okuyuculuğu vardır anlayacağınız:) Oysa neyi ne zaman nasıl yazacağımı söyleseydiniz, bu kez iş rutine ve benim için akıştan ziyade rutin bir göreve dönüşürdü. Ve muhtemelen bu akış deneyimini bu rutin iş karşılığında alınacak (çoğunlukla maddi) ödüllere de değişmezdim.

Öte yandan kitapta da bahsedildiği gibi yaratıcılık gerektirmeyen, rutin işlerde ödüller işe yarayabiliyor. Motivasyon yaratmak için sıkıcı işleri de eğlenceli, kısmen de olsa özerk, daha büyük bir amaca yönelik ya da "insani" bir hale getirmek gerekiyor.

İşimden keyif alabildiğim için kendimi şanslı sayıyorum. Çünkü başka bir yazımda da belirttiğim gibi iş hayatında neşeli penguenler şart!

Aynı penguenler Pink'in kitabında da bana eşlik etmiş olacaklar ki Drive'ı hiç bir dış ödül beklemeden, altını çize çize, notlar ala ala okudum. Yetmedi bütün motivasyonumla bloguma bu yazıyı yazdım. Ve evet yazıyı yazarken ne açık olan televizyonun sesini duydum, ne de sokaktan geçenlerin. Sanırım o esnada neşeli penguenlerin şarkısını dinliyordum :)

21 Ocak 2014 Salı

Çalış Çalış..Madalya Mı Takacaklar?

Peki ya taksalardı? 

Başarılarınız gerçekten bir madalya, bir çift olumlu geri bildirim sözü ya da tam zamanında ve size özel bir ödül ile karşılık bulsaydı, bu durum ruhsal durumunuzu, çalışma performansınızı ve işe bağlılığınızı nasıl etkilerdi?

Oysa kültürümüzde “madalya mı takacaklar” diye bir deyimimiz vardır ancak “recognition” kelimesini ancak “tanınma” olarak çevirebiliriz, ki anlamını ne kadar karşılar, emin değilim. İş yerlerimizde biri bir hata yaparsa, herkes duyar, ama bırakın küçük başarıları, büyüklerini bile duyurmak pek âdetimiz değildir. Yöneticilere ise çoğu zaman ödüllendirmek, takdir etmek zor ya da gereksiz gelir, kimi yöneticiler ise bunu zaten yaptığını düşünürken, nasıl oluyorsa(!) çalışanları aynı fikirde değildir.

Havuç İlkesi isimli kitapta, temelde dört tür takdir yönteminden bahsediliyor:

·         Gün gün takdir: Dostça sırta vurmalar, el yazısı notlar, ekip yemekleri, herkesin önünde verilen ödül sertifikaları, teşekkür hediyeleri, düzenli övgüler vb.
·         Mükemmel performans takdiri: Şirket değerlerini, hedeflerini destekleyen önemli (satış hedeflerinin gerçekleşmesi, yenilikçi bir fikrin uygulamaya konması vb.) başarıları ödüllendirmek
·         Kariyer takdiri: İşe giriş takdirinin yıl dönümlerinde hazırlanan programlar
·         Kutlama olayları: Kilit bir projenin başarılı bir şekilde tamamlanması, rekor sonuçlara ulaşılması, şirket yıl dönümleri ya da yeni bir ürünün sürülmesi vb.



Kuşkusuz bütün bu başarıları yakalamak, bunu yaparken hak geçirmemek, kişiye özel, yerinde, dengeli, yaratıcı olmak kolay değil. İnsan kaynaklarına, yöneticileri ödüllendirmede desteklemek konusunda büyük görev düşüyor.

İşte ilham verici birkaç internet sitesi:

Umarım yakında işyerlerimizde, yöneticilere çalışanlarını takdir etmede yardımcı olan, hiçbir kutlama fırsatını kaçırmamızı sağlayan “takdir ve ödüllendirme uzmanlarımız” olur, ödüllendirme ve takdir hak ettiği yeri bulur.

14 Ağustos 2013 Çarşamba

İçsel Motivasyon mu Dışsal Motivasyon mu?

İçsel Motivasyon mu Dışsal Motivasyon mu?

Ödüllendirme yöntemleri motivasyon sağlamada gerçekten işe yarıyor mu?

Daniel Pink'in anlattıkları sizce de ilginç ve değerli değil mi?


11 Mart 2013 Pazartesi

İyi Olayım Derken Kötü Olmak...


Küçükken kitaplığımıza yapıştırılmış bir söze takılırdı gözüm sık sık. Alıntının altında Montaigne yazardı. O yıllarda anlamını çok da kavrayamadığım bu söz büyüyüpte İnsan Kaynakları alanını seçince içimden sık sık tekrarlanır oldu:

“İyi olmak bazen o kadar ateşli bir tutku haline geliyor ki, iyi olalım derken kötü oluyoruz.”

Bu sözü bu kadar doğrulayan başka bir alan var mıdır biliyorum. Bütün İK süreçlerinin var olmasının da İnsan Kaynaklarından memnuniyetsizlik duyulmasının da sebebidir bu durum. Daha işe alım süreçlerinde başlar, bir adayı seçerek diğerlerini reddetmek, belki de hayal kırıklığına uğratmak durumundasınızdır. Ne de olsa her seçiş bir kaybediştir. Oysa siz sadece en uygun adayı seçmek, firmanız için de aday için de en uygun olanı yapmak amacındasınızdır. Yüksek performans gösteren bir çalışanı terfi ettirirsiniz, ödüllendirirsiniz, diğerleri gücenir. Hatta bazen ödül vereyim derken seçtiğiniz ödülün beğenilmediğini görürsünüz. Motivasyon amaçlı oganizasyon yaparsınız, neden oraya gittik de buraya gitmedik, neden yanımda başkasını getiremiyorum gibi bir dolu soruyla karşılaşırsınız. Organizasyon şemasını iş değerlemeye en uygun, en sistematik hale getirirsiniz, unvanı değişen çalışanlarda memnuniyetsizlik yaratırsınız. En mükemmel sistemleri kurarsınız, ama insan var ya işin içinde, kaş yapayım derken göz çıkarabilirsiniz.

Sadece çalışanlara karşı iyi olayım derken kötü olmazsınız. Çalışanın hakkını koruyayım derken üst yönetimle, yönetimin isteğini yapmaya çabalarken çalışanla, hedeflenen çalışmaları gerçekleştireyim derken bütçe kısıtıyla karşı karşıya gelirsiniz. 

Özetle zor zanaattir İnsan Kaynakları alanında çalışmak, melek ile şeytan arasında bir ip gerilidir ve siz ikisinin arasında gezinmektesinizdir. Yine de sonu bellidir bu gezintinin ve sonuç kaçınılmazdır, var oluş sebebiniz iyi olmakken, iyi olayım derken, kötü olursunuz.