Hani bir ilhama ihtiyaç duyduğunuz anlar vardır, kendinize
güveninizi yitirmek üzere olduğunuz, bir motivasyon kaynağının eksikliğini
hissettiğiniz anlar... Motivasyona ihtiyacı olanlar için
Nil Karaibrahimgil’den geliyor:
“Kendini yalnız hissettiğinde,
güvenebileceğin kimsen olmadığını düşündüğünde bilmen gereken tek şey...”
“İnsan hiç çizgi film seyrederken ağlar mı? Ben ağlamıştım.
Dogville’i seyrettikten sonra da olan şey olmuş, ruhumda ‘elde var bir’ olmuş,
yanaklarımdan bir şeyler taşmıştı. Mutluluk gözyaşı değil, acıdan da değil,
anlama gözyaşıydı. Ya da hayatla ilgili bilip de unuttuğun bir şeyi derinden
hatırlama gözyaşı. Bazı nadir anlarda kendini torununmuş gibi dizine oturtup
bir şeyler anlatırsın ya.
Daha konuşmayı becerememiş küçük bir varlığa, kulak
dolgunluğu olsun diye, ağır bir bilgi yüklemek gibi mi yani? Sanki. Peki bir
gelgitin iç denizlerde yarattığı yükselme sonrası gözlerden taşan suya ağlamak
mı demeli? Belki.
Benim o günkü gelgitim ‘The
Simpsons’da olmuştu işte.
***
Aynen de şöyle olmuştu: Evin küçük kızı Lisa güneşli bir Springfield sabahı
okula gelir. Öğretmeni gitmiş, yerine bir yedek öğretmen gelmiştir. Kovboy
şapkalı bu garip adamın adı Mr. Bergstrom’dur ve diğer öğretmenlere benzemez.
İşi hafızayla değil motivasyonladır. Küçücük çocuklara ‘herkes
kendini en güçlü hissettiği şeyi bir kağıda yazsın’ gibi egzersizler
yaptırır. Bu dilini uzatıp burnunun ucuna değdirme bile olsa önemli değildir.
En iyi yaptığın şey neyse nedir. Bizim Lisa’nın ‘en iyi’si saksafon
çalmaktır. Bu adam ona bir gün büyük bir müzisyen olacağını söyler. Lisa
Simpson bir yetenektir. Bu yeteneği, onu istediği yere taşıyacak, müziğini bir
gün dünya dinleyecektir.
Lisa elinde olmadan bu adama aşık olur. Hatta emin olur.
Dünyada ondan başkasına ihtiyacı yoktur. Bilgisini eğlenceye ve motivasyona
çevirebilen bu adam Lisa’nın varlığına tercüman olmuştur.
***
Lisa öğretmenini çaya davet etmek için annesini ikna eder. Bu haberin
heyecanıyla okula koşup sınıftan içeri bir girer ki ne görsün: Eski öğretmen
geri dönmüş!
‘Peki o nerde?’ diye sorar. Mr. Bergstrom tren
istasyonunda başkente gitmek üzeredir. Springfield’daki görevi sona ermiş başka
bir okuldan çağırılmıştır. Lisa hemen tren istasyonuna koşar. Mr. Bergstrom tam
trene binmek üzereyken Lisa seslenir:
Mr. Bergstrom, Mr. Bergstrom!
Ve Lisa’nın bir tren istastonunda, benimse evimdeki
koltukta gözyaşları içinde yaşadığımız diyalog başlar:
Lisa: Mr. Bergstrom gidemezsiniz. Siz bugüne kadar
bize gelmiş en iyi öğretmensiniz.
Mr. Bergstrom
(diz çöker, Lisa’yla aynı boya gelir): Yedek öğretmenlerin
hayatı böyledir işte. O bir hilekardır. Bugün beden eğitimi için şort giyer.
Yarın Fransızca konuşur ya da testere kullanmayı biliyormuş gibi yapar. Tanrı
bilir başka neler...
Lisa:
...sizi çok özleyeceğim.
Mr. Bergstrom (cebinden çıkardığı bir kağıt
parçasına bir şey yazar ve Lisa’ya uzatır): Al bunu, kendini yalnız
hissettiğinde, güvenebileceğin kimsen olmadığını düşündüğünde bilmen gereken
tek şey budur.
Lisa (henüz okumaz, kağıdı avucunda sıkı sıkı
tutar): Teşekkür ederim.
Anons: Herkes binsin.
Lisa (tek ayağı trenin merdiveninde binmek üzere
olan Mr. Bergstrom’a): Demek buraya kadarmış. Sakıncası yoksa sizi hayatımdan
söküp çıkaran trenin yanından koşmak istiyorum...
Mr. Bergstrom (Lisa trenin yanından koşarken
pencereden bağırır): Hoşçakal Lisa tatlım. Ben başımın çaresine bakarım. Sen
sadece notu oku.
Ve Lisa gözyaşları içinde okur notu:
Sen Lisa Simpson’sın.”
Yazının orjinaline “Nil’in
Kelebekleri” isimli kitaptan ya da Hürriyet Gazetesinin arşivinden ulaşabilirsiniz.
Çizgi filmin bahsedilen sahneleri ise aşağıdaki videoda mevcut. Kendiniz
olmanın önemini hatırlamanız için.
Original Video - More videos at TinyPic